Åðï÷Þ ôùí Éððïôþí ÑÏÄÏÓ
ΜετÜ την εγκατÜσταση των Ιπποτþν του Αγßου ΙωÜννη το 1309, η πüλη της Ρüδου Ýγινε το κÝντρο του ΤÜγματος. Το λιμÜνι της αναπτýχθηκε σημαντικÜ. ΠροσκυνητÝς που κατευθýνονταν προς τους Αγßους Τüπους το χρησιμοποιοýσαν σαν ενδιÜμεσο σταθμü στο δρüμο τους προς την ΙερουσαλÞμ. ΝÝα κτßρια ανεγÝρθηκαν και οι οχυρþσεις ενισχýθηκαν και βελτιþθηκαν, και επομÝνως η πüλη απÝκτησε Ýναν μεσαιωνικü χαρακτÞρα.
Χωριζüταν απü Ýνα εσωτερικü τεßχος σε δýο Üνισα κομμÜτια, το ΚολλÜκιο, που Þταν το μικρüτερο μÝρος και τη Χþρα Þ Μποýργκο. Το ΚολλÜκιο επικεντρωνüταν στην Οδü των Ιπποτþν και περιεßχε το ΠαλÜτι των ΜεγÜλων Μαγßστρων, το Διοικητικü κÝντρο, τον Καθολικü Καθεδρικü Ναü, το νοσηλευτÞριο, τα «καταλýματα» των διαφüρων «Γλωσσþν», τις κατοικßες των Ιπποτþν, το ναυπηγεßο και το οπλοστÜσιο. Η Χþρα Þ Μποýργκο βρισκüταν στα νüτια του ΚολλÜκιου. ΜÝσα στα τεßχη της υπÞρχαν οι κατοικßες των κατοßκων που ζοýσαν στην πüλη, συμπεριλαμβανομÝνων των ΕλλÞνων και των Εβραßων, η αγορÜ, Ορθüδοξες και ΚαθολικÝς εκκλησßες, η συναγωγÞ, δημüσια κτßρια και οι στρατþνες.
Το αρχιτεκτονικü στιλ που χρησιμοποιοýταν κατÜ την περßοδο των Ιπποτþν μπορεß να χωριστεß σε δýο φÜσεις. Η πρþτη που υιοθετÞθηκε Þταν το Γοτθικü στιλ, με μερικÝς παραλλαγÝς (1309-1480). Οι τεχνßτες που καταπιÜνονταν με αυτü Þταν ντüπιοι, με αποτÝλεσμα στη δουλειÜ τους να υπÜρχουν συγκεκριμÝνα βυζαντινÜ χαρακτηριστικÜ.
Στη δεýτερη φÜση (1480-1522), που ξεκßνησε με την πρþτη πολιορκßα της πüλης απü τους Τοýρκους (1480) και τον καταστροφικü σεισμü του 1481, χρησιμοποιÞθηκε το ¾στερο-Γοτθικü στιλ που Þταν επηρεασμÝνο απü την ΙταλικÞ ΑναγÝννηση. ΚατÜ τη διÜρκεια αυτÞς της περιüδου, η ζημιÜ που προκλÞθηκε απü το σεισμü και την πολιορκßα στα δημüσια κτßρια και στις οχυρþσεις αποκαταστÜθηκε. Απü üλους τους ΜεγÜλους Μαγßστρους, ο D’ Aubusson Þταν αυτüς που τον απασχüλησε περισσüτερο η ενßσχυση των οχυρþσεων.
Τα τεßχη που περικýκλωναν την πüλη εßχαν περßμετρο 4 χιλιομÝτρων και περιστοιχßζονταν απü μια τÜφρο, η οποßα σε αρκετÜ σημεßα Þταν διπλÞ. Οι οχυρþσεις περιλÜμβαναν το τεßχος της ενδοχþρας, το λιμÜνι και τα τεßχη των μüλων του λιμανιοý. Σε κÜθε «Γλþσσα» εßχε ανατεθεß Ýνας συγκεκριμÝνος τομÝας των τειχþν προς υπερÜσπιση στην περßπτωση κÜποιας εχθρικÞς επßθεσης. Το ΚÜστρο εßχε συνολικÜ επτÜ πýλες: Η Πýλη του Αγßου Παýλου στο βορειüτερο μÝρος του οδηγοýσε στον πýργο Naillac στο τÝρμα του βορειüτερου μüλου του λιμανιοý. Η Πýλη D’ Amboise χτßστηκε το 1512. Η Πýλη του Αγßου Αθανασßου βρισκüταν στη βορειοδυτικÞ πλευρÜ της πüλης. Η Πýλη Κοσκινοý, που Þταν επßσης γνωστÞ ως Πýλη του Αγßου ΙωÜννη. Η Πýλη της Αγßας Αικατερßνης η «των Μýλων» üφειλε το δεýτερο üνομÜ της στους 13 μýλους που υπÞρχαν στο μüλο (σÞμερα Ýχουν απομεßνει μüνο τρεις). Η θαλασσινÞ Πýλη στη μÝση του εμπορικοý λιμανιοý και ακüμα πιο βüρεια η Πýλη του Λιμανιοý.
ΚατÜ διαστÞματα, οι οχυρþσεις ενισχýονταν με την κατασκευÞ πýργων, üπως αυτüς της Ισπανßας, της Παναγßας, του Αγßου Παýλου (στο τÝρμα του βορειüτερου μüλου) και του Αγßου ΝικολÜου (στο τÝρμα του νοτιüτερου Μüλου).
